Odatiy korporativ ilova bitta obyekt (yoki bitta bean Spring terminologiyasida)dan iborat emas. Eng sodda ilovada ham bir nechta obyektlar mavjud bo'lib, ular birgalikda ishlaydi va foydalanuvchiga yagona dastur ko'rinishini hosil qiladi. Keyingi qismda qanday qilib bir necha mustaqil bean ta'riflaridan to'liq ishlangan, bir-biri bilan hamkorlik qiladigan va natija chiqaradigan obyektlarga ega bo'lgan ilovaga o'tishni tushuntiramiz.
Qaramliklarni kiritish (DI) - bu ob'ektlar o'z qaramliklarini (ya'ni ular bilan ishlaydigan boshqa ob'ektlar) faqat konstruktor argumentlari, fabrik metodi argumentlari yoki ob'ekt yaratilganidan yoki fabrik metodidan qaytarilganidan keyin o'rnatiladigan xususiyatlar orqali aniqlaydigan jarayon. Keyin konteyner bu qaramliklarni bean yaratiladigan paytda kiritadi. Ushbu jarayonning o'zi bean-ning qaramliklarni yaratish yoki joylashtirishni bevosita sinf yaratish yoki xizmat lokatori (Service Locator) shabloni orqali nazorat qilishiga qarshi inversiya (shunga ko'ra, nazorat inversiyasi (Inversion of Control) nomi)dir.
DI prinsipi natijasida kod yanada toza bo'ladi, ajratish samaradorligi esa oshadi, chunki ob'yektlarga o'z qaramliklari tayinlanadi. Ob'ekt o'z qaramliklarini qidirmaydi va qaramliklar joylashuvi yoki sinfini bilmaydi. Natijada sinflarni sinab ko'rish osonroq bo'ladi, ayniqsa qaramliklar interfeyslar yoki abstrakt asosiy sinflarda bo'lsa, bu modul (unit) testlarida stub yoki mock ob'yektlarni ishlatishga imkon beradi.
DI ikkita asosiy varianta ega: Konstruktor asosidagi qaramliklarni kiritish va setter asosidagi qaramliklarni kiritish.
GO TO FULL VERSION